Przebiegając w myśli dzieje

„Przebiegając w myśli dzieje walk, stoczonych od 11 do 21 września, czyniłem sobie nieraz wyrzuty, że w nocy z 15 na 16 i w dniu 16 września pomaszerowałem osobiście z kolumną główną, nie zaś z 38 rezerwową DP. Oczywiście, nie potrafiłbym uchronić dywizji od wypadków takich jak zbombardowanie artylerii dywizyjnej i śmierć szefa sztabu, ale może byłbym w stanie zapobiec dziwnemu zaginięciu dowódcy dywizji, może mógłbym dopomóc mu natychmiastową radą. wskazówką, rozkazem. Wybrałem dla siebie oś marszu sił głównych z różnych względów, wśród których najważniejszy był ten, że na północy, od strony pobliskiego Jaworowa, oczekiwałem głównej rozprawy z Niemcami. Do pewnego stopnia byłem związany okolicznością, że nie posiadając własnego aparatu dowodzenia, musiałem w zakresie łączności i komunikacji korzystać z tych skromnych środków, jakimi rozporządzał generał Łukoski.
Rozważania powyższe mają charakter o tyle akademicki, że plan operacyjny powzięty przeze mnie dnia 12 września został całkowicie i automatycznie przekreślony, gdy armie sowieckie przekroczyły granicę polską. Od chwili, gdym się o tym dowiedział, to znaczy od rana dnia 18 września, dywizjom moim przyświecała myśl jedyna bić się jak najdłużej, do ostatka sił.“(1)