„Celami bloku, a szczególnie inicjatorów tego bloku, Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, była mobilizacja wszystkich sił politycznych, gospodarczych i militarnych w celu przeciwdziałania wpływom socjalizmu w Europie oraz tłumienie ruchów postępowych w państwach członkowskich NATO.
Zaczął się okres wzmożonego wyścigu zbrojeń, rozpętanego przez mocarstwa zachodnie, przeciwko swojemu głównemu sojusznikowi z okresu II wojny światowej ZSRR i krajom demokracji ludowej. Utworzenie NATO gwałtownie zaostrzyło stosunki międzynarodowe, wniosło do nich na długie lata elementy nieufności i zagrożenia.
W tej sytuacji najżywotniejsze interesy państw i narodów wspólnoty socjalistycznej wymagały zwarcia koalicyjnych szeregów, wzmocnienia istniejących już dwustronnych układów i porozumień wyższą ich formą układem wielostronnym. 14 maja 1955 roku w Warszawie podpisano taki układ. Utworzenie Układu Warszawskiego stanowiło zgodny z KąrtąNarodów Zjednoczonych akt samoobrony państw socjalistycznych, powstały w sześć lat po utworzeniu Paktu Północnoatlantyckiego.
W lutym 1966 roku prezydent de Gaulle oświadczył, że sytuacja w świecie i NATO zmieniła się od 1949 roku do tego stopnia, że struktura organizacyjna paktu, a szczególnie jego integracja wojskowa, nie odpowiada nowym warunkom. 1 lipca 1966 roku Francja wycofała swoje wojska oddane pod dowództwo NATO oraz oficerów ze zintegrowanych organów NATO.“(2)