„Gauguin debatował tymczasem z Cezanneem. W jednej ręce trzymał twarde jajko i bułkę, w drugiej — szklankę piwa. Chełpił się zawsze tym, że jest jedynym człowiekiem w Paryżu, który potrafi pić piwo trzymając fajkę w ustach.
— Twoje obrazy są zimne, Cezanne — krzyczał. — Zimne jak lód. Marznę, patrząc na nie. Na wszystkich kilometrach płótna, które wymalowałeś, nie ma ani grama uczucia.
— Nie mam .też wcale zamfiaru malować uczuć — odparł Cezanne. — Zostawiam to pisarzom. Maluję jabłka i pejzaże.
— Nie malujesz uczuć dlatego, że nie jesteś do nich zdolny. Malujesz wyłącznie oczyma.
— A czym powinno się malować
— Wszelkimi możliwymi środkami! — Gauguin rozejrzał się szybko po pokoju. — Lautrec maluje żółcią, Vincent — sercem, Seurat — intelektem, a to prawie tak samo źle, jak malować oczami. Rouseau maluje fantazją.
— A ty czym, Gauguin
— Ja... Nie wiem. Nigdy się nad tym nie zastanawiałem.
— To ja ci powiem — huknął Lautrec. — Malujesz genitaliami!
Seurat usiadł na poręczy kanapy i zawołał starając się przegłuszyć ogólny śmiech i wrzawę
— Możecie się śmiać z człowieka, który maluje głową, ale to właśnie pomogło mi zrobić odkrycie, w jaki sposób nasze obrazy mogą być podwójnie efektowne.“(8)