„Przyjechał ponownie do Szczecina, a tu jakiś magnes od razu ściągnął go do „Kaskady". Ledwie tylko rany uległy zabliźnieniu, znowu ubrał się modnie i zjawił się w tym reprezentacyjnym lokalu. Trzy panie przywitały go z większym zrozumieniem niż matka — ucieszyły się, bo myślały, że w bójce go zabito. J«go pojawienie się wywołało wyraźne zaniepokojenie u stałych bywalców — alfonsów i cinkciarzy. Jeden z handlujących dewizami „koni" podszedł do „Tulipana" szukając zaczepki. Kalibabka tylko na to czekał. Mając za przeciwnika tylko jednego cinkciarza rzucił się na niego ostro i dołożył mu dokumentnie. Gdy tamten leżał na ziemi, a „Tuli, pan" w tym czasie spokojnie poprawiał przekrzywiony w starciu krawat, przez salę przeszedł szmer zachwytu W tym momencie został przez towarzystwo bywalców tego lokalu zaakceptowany. Wszyscy zobaczyli, że nie jest to już ten Kalibabka, który dał się skopać pod „Kaskadą", ale ktoś kto potrafi mocno uderzyć.
W „Kaskadz.ie" mógł więc już czuć się bezpiecznie. Codziennie siadał przy trzech znajomych prostytutkach, które w wolnych chwilach uczyły go obcych języków.
— Znajomość francuskiego, angielskiego, szwedzkiego, niemieckiego była mi potrzebna do skupowania waluty. Dziewczyny fartowały, a ja brałem zarobioną przez nich walutę i odnosiłem do pana Heńka, który urzędował w barze nocnym „To tu"..“(3)