„Skoro przybyła na miejsce, nie czuła się w nastroju tryumfowania nad kimkolwiek, powróciła wszak ze swej wycieczki z niezałatwioną sprawą, panie w sanatorjum mogły sobie używać swobodnie, resztą, liczba ich zmniejszyła się podczas tych
kilku dni, to, czego nie zauważyła poprzednio, uderzyło ją w oczy teraz nie pozostawało tu wiele gości, miejscowość cała poczynała sprawiać wrażenie pustki. Ponowa i chłód tu nastały, nie było żadnego życia, żadnego nartownictwa, żadnego dziecka. Tam i sam na dróżkach widniały ślady stóp ludzi, którzy docierali do slupu i czytali przepowiednię pogody lub nowe ogłoszenia.
Otrzymała napowrót swój dawny pokój i wypakowała swe tanie francuskie książki w żółtych poszytach, — jej bagaż, — jej dawną dumę, — obecnie stały jej się bardziej obojętne, nie dodawały otuchy, nie pomagały w niczem.
I otóż poczęły się dnie i noce w tej samej męce...
VIII.
októr naradzał się z inspektorem nad urządzeniem czegoś, czegoś przyciągającego, jakiejś rozrywki dla gości, — wyścigów na nartach po wzgórzach, lub śbzgawki na jednem z jezior górskich. O tak, owszem, to się uskuteczni. Ale inspektor Svendsen, stary marynarz, nie miał wielkiego pojęcia o sporcie na stałym lądzie i musiał szukać pomocy u pocztarka i odźwiernego. Trzej mężczyźni zajęli się więc wyborem odpowiedniego wzgórza do nartowania, a skoro i lód skrzepł dostatecznie na jeziorze, zmietli z niego śnieg, by się zamienił w błyszczący tor ślizgawkowy. I wtedy to adwokat Robertsen znów wykazał uprzejmość i zalety gospodarza wysłał do sanatorjum kilka par nart i łyżew do dowolnego użytku gości. W odezwie, która im towarzyszyła, a którą nalepiono na słupie, radził żartobliwie raczej strzaskać narty, aniżeb kark. Odezwa była podpisana Rupprecht.“(16)