„Westchnienia i pomruki wydobywające się z ust Easter wypełniały namiot, a upał w nim był coraz nieznośniejszy. Nina zauważyła, że Kaster wydaje z siebie raz po raz trzy niezbyt artykułowane dźwięki, jak dzikie gołębie, żałośnie gruchające po lesie.
Nina i Jinny Love leżały w milczeniu, wdychając odurzający zapach podwójnej porcji olejku przeciwkomarowego o nazwie „Słodki sen", którym były wysmarowane. Przytulone do siebie — same podobne teraz do sierot — patrzały na zewnątrz przez długi, wąski otwór namiotu jak przez rurę teleskopu, nakierowanego na mrugającą gwiazdę. Zobaczyły najpierw powracającą Elbertę i świetlany krąg jej kapelusza, a potem Exuma, który przeskoczywszy przez leżący na ziemi patyk, odtańczył krótki taniec triumfalny wzniecając tuman kurzu. Z daleka dochodził je pfusk i parskanie pływającego teraz w pustym jeziorze Locha Morrisona, z bliska mamrotanie uśpionej w swoim łóżku Easter.
Nina i Jinny Love w milczeniu stroiły do siebie porozumiewawcze miny, a Easter zdawała się zgadzać z nimi, cokolwiek miały na myśli.
Rozległ się głos pobudki, wzywającej do popołudniowej kąpieli. Genewa drgnęła tak gwałtownie, że wypadła z łóżka. Nina i Jinny Love, przyciśnięte do siebie jak dwa sprasowane liście, zerwały się i skoczyły na nogi. Easter spała tak głębokim snem, że trzeba ją było chwycić za ramiona i potrząsnąć, po czym siadła i otumaniona patrzyła tępo przed siebie. Nina podbiegła do niej i krzyknęła“(7)